Mijn originele blog is HIER te vinden.


 

Advertenties
Dit bericht is geplaatst op 12 maart 2019.

Vierenveertig jaar geleden

Dit bericht is geplaatst op 28 april 2019.

Dagboek

Hierin liggen mijn geheimen veilig opgesloten

Kijk ook even bij Marion voor de andere beeldverhalen.
Dit bericht is geplaatst op 10 april 2019. 8 reacties

Ellende

Zondagochtend ontdekte ik tot mijn grote schrik een complete stent die zich in het stomazakje bevond. Waarschijnlijk was hij door mijn onrustige darmen van de dag ervoor naar buiten gewerkt. Dat was balen. Het is niet iets waarmee je even naar de spoed gaat. Niet iedereen kan zomaar een nieuwe stent inbrengen tussen nier en stoma.

We hebben het geval in een plastic zakje gedaan en de volgende ochtend naar de afdeling urologie gebeld. Helaas was mijn favoriet dr. Roza niet aanwezig en maakte dr. S een afspraak met mij. Ik moest me dinsdagochtend om 9 uur nuchter melden, want hij wilde onder narcose wat nieuws proberen. De nier aanprikken en twee van die stents in één urineleider persen. Ik werd niet vrolijk van dat idee. Dr. S is echt een wetenschapper met weinig empathisch vermogen. Hij zette dus door.

Nuchter en zeer dorstig lag ik te wachten in mijn bed. Maar niemand wist wanneer ik aan de beurt was. Eerst dachten ze nog rond kwart over 2, maar het werd steeds later en Robbert had bij de zusterpost al geklaagd dat ik niet zo lang zonder water kon i.v.m. mijn zwakke nieren. Enfin, ik kreeg een infuus en lag intussen stijf van de stress en in tranen op de afdeling. Het zou misschien half 5 worden …. Ik kreeg een Xanax toegestopt en werd getroost.

Alles bleek te zijn uitgelopen in het operatiekwartier en van 6 tot 8 lag ik eindelijk op de tafel. Twee uur later mocht ik pas naar mijn kamer terug waar Robbert op mij zat te wachten. Ik was gesloopt. Letterlijk en figuurlijk. Robbert was woedend en had al een klacht ingediend. Dit was toch geen manier om met mensen om te gaan. Achttien uren zonder eten en water en geen enkele duidelijkheid.

Na een waardeloze nacht kwam de assistent even langs ter controle. En er bleken al meteen weer 2 krullen van de nieuwe stents uit te steken. Die kwam hij even later afknippen. Hij vertelde ook dat dr. S erg tevreden was met het resultaat. Hij had zich helemaal kunnen uitleven op dit project. (!)
Ik voelde me alsof ik overreden was. Mijn hele lijf deed pijn, maar vooral mijn rechter nier, rug en schouder. Dat is nog steeds het geval. Al mocht ik gisteren gelukkig wel naar huis.

Nu eerst weer proberen op te knappen en mijn humeur op te vijzelen. Ik ben zo ontzettend moe en boos over de gang van zaken. Dit muisje krijgt nog een staartje hoor!
Maar Robbert zorgt heel goed voor me. Dat is hem wel toevertrouwd.
Woensdag bloed laten prikken en dan vrijdag horen hoe de nieren deze aanslag hebben verwerkt. We wachten het maar weer af ….

Dit bericht is geplaatst op 4 april 2019. 27 reacties